Gliwice, al. Przyjaźni 7/1
32 750 82 00 / 502 78 78 61

TWOJE WŁOSY

WYPADANIE WŁOSÓW

Problem wypadania włosów to nie zawsze łysienie, ale łysienie zaczyna się od wypadania.

Rozróżnienie tych procesów jest istotne w skutecznej terapii.

Wypadanie włosów jest procesem fizjologicznym obejmującym utratę 70-100 włosów dziennie. Łysieniem określamy długotrwałe, nadmierne, przekraczające 100 włosów na dobę wypadanie włosów. Podstawowy podział alopecji opiera się na stwierdzeniu lub wykluczeniu procesu bliznowacenia skóry, co ma decydujące znaczenie w doborze odpowiedniego sposobu leczenia.

ŁYSIENIE BLIZNOWACIEJĄCE

Wytworzenie blizny obejmuje zniszczenie mieszka włosowego i odrost włosów nie jest możliwy [Wolff 2010]. Najczęściej proces ten występuje w przebiegu tocznia rumieniowatego, liszaja płaskiego, łysienia plackowatego rzekomego „pseudopelade Brocq” oraz bliznowaciejącego zapalenia mieszków włosowych „folliculitis decalvans”. Rzadziej może być wynikiem trądziku keloidalnego karku, twardziny ograniczonej w obrębie skóry owłosionej głowy „morphea”, przewlekłej reakcji przeszczep przeciwko biorcy, sarkoidozy skóry, grzybicy głowy, rozległych zmian o charakterze rogowacenia mieszkowego, mucinosis follicularis oraz przerzutów nowotworowych [Wolff 2010].

ŁYSIENIE NIEBLIZNOWACIEJĄCE 

Ten typ łysienia jest znacznie częstszą postacią utraty włosów niż łysienie bliznowaciejące. Nie dochodzi do trwałego uszkodzenia mieszka włosowego i odzyskanie włosów jest możliwe. Wyodrębniamy tutaj łysienie niebliznowaciejące telogenowe, anagenowe oraz łysienie androgenowe kobiet i mężczyzn.

Łysienie anagenowe

Łysienie anagenowe to nagła utrata włosów, występująca od 1 do 3  tygodni, pojawiająca się po zadziałaniu czynnika toksycznego.Najczęstsze przyczyny tej utraty włosow to stosowanie  chemioterapeutyków, promieniowanie jonizujące w dawce 3-10 Gy, zatrucie metalami ciężkimi i roślinami, toksyny zwierzęce orazróżnego rodzaju chemikalia. Ze względu na długą fazę wzrostu włosów, głowa jest najczęstszą lokalizacją łysienia anagenowego, ale może również dotyczyć innych okolic całego ciała, co jest uzależnione od procentowego udziału włosów danego obszaru w fazie anagenu, czyli wzrostu włosa. Podstawową metodą leczenia jest przerwanie działania czynnika wywołującego utratę włosów. Ze względu na zachowanie zdolności produkcji włosa przez mieszek włosowy, łysienie anagenowe jest procesem odwracalnym, ale w określonych przypadkach konieczne jest leczenie wspomagające odrost włosów.

Łysienie telogenowe

Telogenowe wypadanie włosów jest spowodowane przedwczesnym, fizjologicznym ukończeniem okresu wzrostu włosów wynikającym z wpływu czynnika uszkadzającego podczas fazy anagenu. W łysieniu telogenowym większy procent włosów przechodzi w stan spoczynku w stosunku do warunków normalnych. Na tego rodzaju wypadanie włosów mogą mieć wpływ różne czynniki takie jak: wysoka gorączka, silny wstrząs emocjonalny, poród, zabieg operacyjny , niski poziom hemoglobiny oraz ferrytyny, przyjmowane leki, zaburzenia funkcji tarczycy i pasożyty układu pokarmowego. Te czynniki prowokują wystąpienie rozlanego wypadania włosów nawet po okresie 2-5 miesięcy od indukcji zakończenia fazy anagenu. Terapia łysienia telogenowego opiera się na wyrównaniu zaburzeń endokrynologicznych oraz niedoborów witamin, mikro- i makroelementów.

Łysienie androgenowe

Łysienie androgenowe (ang. androgenetic alopecia, AGA) jest bardzo powszechne. Cierpi na nie około 50% mężczyzn po ukończeniu 40 roku życia, 6% kobiet po 30 roku życia, a aż  40% po 70 roku życia.. Opis klasycznego wzoru męskiego łysienia znany jest od czasów Hippokratesa, który zauważył, że eunuchowie nie tracą włosów w przeciwieństwie do mężczyzn nie poddanych kastracji. W 1776 roku Joseph Plenck po raz pierwszy opisał zjawisko miniaturyzacji mieszków włosowych występujące w łysieniu androgenowym oraz dokonał pierwszej jego klasyfikacji. Zależność występowania łysienia u mężczyzn od androgenów potwierdził Hamilton w 1942 roku, stwierdzając, iż łysienie nie dotyczy mężczyzn poddanych kastracji przed okresem pokwitania. Podatność do utraty włosów powraca po zastosowaniu u nich leczenia za pomocą testosteronu z nasileniem zależnym od wywiadu rodzinnego w kierunku łysienia. Może występować zarówno u mężczyzn jak i kobiet i przebiega z charakterystycznym wzorem utraty włosów, odmiennym u każdej z płci. Łysienie androgenowe u mężczyzn objawia się pogłębianiem kątów czołowo-skroniowych oraz przerzedzeniem włosów w okolicy szczytu głowy. Do oceny stopnia zaawansowania procesu utraty włosów wykorzystuje się klasyfikację Hamiltona i Norwooda , która została opracowana już w 1951 r.

Łysienie androgenowe u kobiet charakteryzuje się redukcją gęstości włosów w okolicy szczytu głowy, zwanego także „crown” oraz okolicy czołowo-ciemieniowej z zachowaniem linii frontowej włosów. Do klasyfikacji tego typu łysienia u kobiet  od 1977 roku wykorzystuje się trzy stopniową skalę Ludwiga. 

Kluczową rolę w etiologii łysienia androgenowego u obu płci odgrywa predyspozycja genetyczna. Dodatni wywiad rodzinny stwierdzono u prawie 50 % mężczyzn i około 45,% kobiet. Gorsze rokowanie stwierdza się, jeśli utrata włosów występuje u matki lub siostry.

Czynnikami prowokującymi zapalenie może być promieniowanie ultrafioletowe, zanieczyszczenie powietrza lub czynniki biologiczne w postaci bakterii bytujących w obrębie skóry i mieszków włosowych. Zwiększoną podatność na wystąpienie łysienia androgenowego stwierdza się także u osób z wysokim stężeniem testosteronu, wysokim poziomem stresu psychicznego, nadciśnieniem, cukrzycą, cierpiących na otyłość (BMI>26 kg/m), u palaczy tytoniu, u dziewczynek rozpoczynających okres pokwitania przed 16 rż, u kobiet stosujących doustną antykoncepcję dłużej niż rok, czy osób nie stosujących ochrony przeciwsłonecznej. 

Wstecz